De overtocht is er één uit het boekje, rustige zee met een beetje deining. Vroeg naar bed is niet direct nodig want de klok loopt een uur langzamer deze nacht.Maar uitgerust de volgende dag de auto in heeft de voorkeur, dus….
Rond 9.00 uur gaan we als eerste de boot af en verzamelen we op de parkeerplaats om de echte reis aan te vangen. Op de boot hebben we met Job en Michiel afgesproken om samen de eerste route langs de Romeinse muur te rijden. De muur is gebouwd om de Schotten financieel voordeel te bieden in de vorm van tol en een psycholo-gische barrière te geven tegen mogelijke indringers. Dit is nu een inkomstenbron vanuit het toerisme. Van de muur gaat het door naar Lockerbie waar we een bezoek brengen aan een gedenkteken ter nagedachtenis aan het ongeluk met het vliegtuig dat in 1988 daar is neergestort. Het is een indrukwekkend gedenkteken voor 270 omgekomen mensen in de leeftijd van 4 maanden tot 82 jaar oud. Van daar gaat het verder richting Dumfries. Het landschap verandert langzaam van wegen tussen houtwallen door naar rustig glooiend met veel vergezichten. De regen bleef ons voor, waardoor de kap er niet op hoefde. Wel was het erg nat op de weg, veel plassen en water ophopingen.

Ondanks het oefenen met rijden in de TVR en het vertouwen, ging het bij Hollybush erg mis. Doordat het twee weken droog was geweest, was de weg gladder geworden door het rubber van de banden. Arjan schakelde voor de bocht terug om met meer kracht de bocht door te komen. Dit is erg lastig als je achterwiel aandrijving hebt. Bij het uit de bocht komen brak de achterkant uit en schoten we over de weg naar rechts en raakten met de zijkant van de TVR een rotsblok. Deze zorgde ervoor, dat we teruggeworpen werden op de weg om vervolgendes aan de linkerkant van de weg in de berm tot stilstand te komen. Mijn eerste gedachte was, hier is niets meer van over. Gelukkig reden wij als laatste en hadden wij geen achteropkomende TVR’s. Ook niet onbelangrijk gelukkig geen tegenliggers want dan was het zeker anders afgelopen, de schade bleek erg mee te vallen. Een schaafschade op de rechterkant, de spoiler was geknakt en beschadigd. Nadat vier sterke TVR bestuurders ons weer op de weg hadden geduwd is Arjan naar de eerste de beste garage gereden om de onderkant van de auto te laten inspecteren.

Na een ongeluk moet je gelijk weer achter het stuur en dat is ook maar goed ook geweest want de schrik zat er goed in. Op de brug bleek dat we geen schade aan leidingen of ophanging hadden opgelopen. Bij aankomst in het eerste hotel moesten we uitgebreid verslag doen en werd de schade nogmaals beoordeeld en de telefoonnummers van schade herstellers werden uitgewisseld (genoeg ervaringsdeskundigen). Tupperware moet je goed laten herstellen want anders blijf je het zien was het relaas.

Langs de westkust van Schotland is het landschap uitgestrekt en niet sterk glooiend. De weg gaat tussen enorme molshopen door. De hopen zijn kaal en om de top hangt een toefje wolk, een prachtig gezicht. De kap kan er afblijven tot vlak voor het hotel op het Isle of Skye. Na een stop bij een gerestaureerd kasteel was het gedaan met het open rijden voor anderhalve dag. Het kasteel overigens was in 1923 opnieuw opgetrokken door een Schot die het pand wilde behouden voor het nageslacht. Het kasteel is tot op detail hersteld en overal zie je de schotse ruit terugkomen in de kleding maar ook in de schilderijen, vloerkleden en gordijnen. Tijdens het eten in het hotel, waar we twee nachten zouden blijven, was het tempo van het eten afhankelijk van het aantal groepen die stonden te wachten om aan tafel te gaan. Een voordeel voor mensen zoals ik die van dooreten houden. Het lege bord werd direct verwisseld met het volgende gerecht.

Om het Isle of Skye goed te kunnen bezichtigen, waren we om 7 uur in de ontbijtzaal zodat we rond 8 uur de weg weer op konden. Het hele eiland lag in de mist en zware regenbuien. Een reden om de kap te laten waar hij zat. Het eiland hebben we anti-clockwise gereden en op verschil-lende plaatsen een stop gemaakt om van het uitzicht te genieten. Wonder boven wonder was het weer droog zodat we uit de auto konden. Als je in Schotland bent dan moet je de whiskystokerij bezocht hebben en de whisky gedronken hebben. Dus ook een stop gemaakt bij de stokerij. Om vervolgens weer terug te keren naar het hotel voor, ja je raadt het al, dezelfde menukaart als de vorige avond, alleen er was meer tijd om van je lege bord te genieten en de ervaringen van de dag te delen met anderen. Twee dagen in hetzelfde hotel is tot daar aan toe, maar twee avonden in dezelfde bar is voor menigeen een probleem, zo ook voor Michiel want Willemien was op een gegeven moment zoek. Hierop werd groot alarm geslagen want Michiel had geen sleutel van de kamer. De Hansen gingen gelijk uit man en macht zoeken maar tevergeefs, ze zat gewoon een deur verder in een plaatselijke kroeg een lekker Schots biertje te happen. Eind goed al goed. Michiel heeft de reservesleutel van de hotelkamer maar gebruikt om op tijd naar bed te gaan. De volgende dag was een zware, want het was de langste met 480 km en met de meeste single road stukken. De tocht begon met een stukje kust met palmbomen. De discussie loopt nog steeds of ze echt waren en in een bak stonden of in de vaste grond. Van daar ging het verder over de wegen met stevige klims en afdalingen; 13 - 14% is niet ongewoon in dit deel van Schotland. Je kunt soms een uur rijden zonder dat je in moet houden om een tegenligger te laten passeren. Wat een geweldig land zo rustig en uitgestrekt.

Omdat we ook deze dag bijna als eerste waren vertrok-ken kwamen we ook als één van de eerste aan in het hotel, er is maar één weg die naar het hotel leidt. Hier maak je mee, dat alle TVR’s van veraf al te horen zijn. Het diepe gegrom van de vele cilinders op rij of in een V-opstelling deden me de rillingen over mijn rug lopen. Ik hoop dat de benzine nog heel lang te koop blijft in Europa zodat dit geluid niet zal uitsterven. Het valt me steeds op, ondanks de snelle bediening in het vorige hotel, dat Hans uitstekende hotels heeft uitgekozen voor de overnachtingen. Een leuke bar, goed eten en zeker niet onbelangrijk weer een goed bed en een ruime kamer met bad.

Bij het ontbijt was het even wennen, want een Brits ontbijt was niet te krijgen, alleen een Schots ontbijt. Na een goed en stevig ontbijt gingen we op weg naar de meest Noordoostelijke punt van Schotland. Ook hier werd door middel van borden gewaarschuwd voor langzame schapen (slow sheeps). We hebben de schapen even getest, maar voor een bumper zijn ze niet bang, ze blijven gewoon staan maar zo gauw je je raam laat zakken om ze aan te raken dan nemen ze de benen. Bij het passeren van een schaap in de berm moet je op de kop van het schaap letten. Als deze omhoog gaat en schichtig rond draait dan kan hij zo voor de auto langsschieten. In Schotland ben je strafbaar als je er één omverrijdt. We hebben toch al genoeg schade dus voorzichtig aan.

Van het uiterste puntje terug naar de bewoonde wereld dan overvalt de schoonheid van het land je nogmaals omdat je van een rotsomgeving naar een landschap rijdt, dat je ook in Frankrijk of Italië kunt tegenkomen. Graanvelden met de strorollen. Onderweg nog even gestopt bij het Dunrobin Castle, dit is een kasteel dat geheel in stijl was ingericht en in stand werd gehouden door de bewoners. Er is een gedeelte opengesteld voor toeristen.
De rijkdom die dit geeft zag je direct terug in de omgeving, de huizen kregen kleur en de huizen en dorpjes werden groter.

De laatste dag is alweer aange-broken en we rijden weg uit Perth richting Newcastle. Tijdens de tocht komen we langs Edinburgh. De dames uit het gezelschap hebben na de vele kilometers onderhand wel de behoefte om te shoppen en lappies te trekken op de markt. Gezien het reisschema konden we ons een stop van twee uur wel veroorloven en zijn we het centrum in gereden. Een stad met een rijke historie en een plein vol doedelzakken.
Goh, wat spelen die Schotten toch mooi. Ja, zegt Arjan, kijk maar op het vaandel, ze komen uit Maaseik.
Na een eenvoudige lunch de weg weer op om een lang stuk tweebaansweg af te leggen waar vele flitskasten aan staan en het erg gevaarlijk is, omdat er geen enkel overzichtelijk stuk weg te bekennen is om een langzaam rijdende vrachtwagen in te halen. Langs de kant van de weg staat regelmatig aangegeven dat er menig dode valt te betreuren op deze weg. Daarom de TVR in zijn 4 of 5 gezet en rustig achter elkaar aan naar de boot gereden voor de terugreis.
Onderweg nog een stop gemaakt bij een mooi kasteel met grind voor de deur, Een unieke plek voor de foto van het sprintje. De auto’s op het grind gezet, maar voordat de camera scherp stond kwam de heer des huizes aangestormd om ons te verdrijven, want ongevraagd foto’s maken was niet toegestaan. Vervolgens kan je praten als Brugman maar je krijgt het niet meer voor elkaar, helaas. Bij het wegrijden hebben we het grind maar met rust gelaten want het is o zo eenvoudig om net iets te veel gas te geven, maar een heer blijft een heer, ook in een TVR. Bij aankomst op de parkeerplaats bij de boot konden we genieten van het aanstormende geluid van de 4, 6 en 8 cilinders. Op de boot voor het slapen gaan hebben we nog even de laatste ponden er doorgedraaid en daarna weer een nacht uit het boekje. Rond 9 uur opende de achterkant van het schip zich en we konden de Nederlandse bodem weer begroeten. Toch wel een verademing om weer rechts van de weg plaats te nemen en de rotondes naar rechts op te draaien. Nog even een groepsfoto en handen schudden om vervolgens de staart van de ochtendspits in te rijden, we zijn weer thuis. In totaal 2256 kilometer gereden en 32 uur gestuurd.

Fred Seinen